Mirënjohjen zakonisht e presim si ndjenjë që vjen vetvetiu. Por ajo funksionon më mirë si zakon.

Tri gjëra në fund të ditës. Të vogla, konkrete, nga dita që sapo kaloi.

Pas disa javësh diçka ndryshon: nuk është jeta që bëhet më e mirë, është syri që mëson të shohë sa e mirë ka qenë gjithmonë.

Falënderimi si zakon

title

Drita që bie mbi tavolinë pasdite. Era e bukës. Një qen që pret te dera.

Ne kërkojmë çastet e mëdha dhe harrojmë se jeta përbëhet pothuajse tërësisht nga çaste të vogla.

Kush mëson t'i shohë ato, nuk ka nevojë të presë fundjavën për të qenë i lumtur.

Bukuria e gjërave të vogla

Kur kujtojmë vitet e shkuara, rrallë na vijnë ndërmend arritjet. Na vijnë fytyrat.

Njeriu që na priti në stacion. Shoku që nuk pyeti asgjë, thjesht qëndroi. Zëri në telefon në mesnatë.

Bukuria e jetës është kryesisht e bërë nga njerëz. Ia vlen t'ua themi këtë sa janë këtu.

Njerëzit që na mbajnë

Ka një çast, para se telefoni të ndizet dhe lista e detyrave të fillojë, kur dita është ende e paprekur.

Nëse e lëmë atë çast të zgjatet edhe pak — sa një kafe e pirë ngadalë, sa një dritare e hapur — e gjithë dita merr një ritëm tjetër.

Jeta është e bukur më shpesh nga sa e vëmë re. Thjesht ecim shumë shpejt pranë saj.

Shkrime

Falënderimi si zakon

Bukuria e gjërave të vogla

Njerëzit që na mbajnë

Mëngjeset e ngadalta